zenkanjiKarate-do, Judo, Ta kwon do, Ken-do, Iai-do i brojne druge istočnjačke borilačke veštine daleko su od pukih veština baratanja oružjem ili borbe bez oružja. To su kompleksni načini  duhovno-fizičkog usavršavanja osobe.

Dok su u ostatku sveta  borilačke veštine bile skopčane samo sa potrebom za efikasnom odbranom (ili napadom), njihov početak na Dalekom istoku je, iako baziran na istovetnim potrebama, otpočeo u glavama duhovnih vođa.

Bodidarma, osnivač Zen-a

Bodidarma, osnivač Zen-a

Jedan od njih bio je i Bodidarma (kod Kineza poznat kao Ta Mo, a kod Japanaca se spominje pod imenom Daruma Taishi), koji se smatra osnivačem Zen budizma, (Čan budizma na Kineskom) i koji je postavio i temelje borilačkih veština u Šaolinu. Sin je južnoindijskog kralja Sugande, njegovo treće dete i bio je pripadnik pomenute ratničke (kšatrijske) kaste. Sticajem okolnosti, posle nekoliko godina vojne službe, on je dospeo u malu budističku provinciju u okolini Madresa. Školovan i vaspitavan pod budnim okom budističkih učitelja, ovaj odlučni čovek, koji će kasnije biti nazvan Bodidarma (Bodhidharma), otpočeće svoju misiju.

Ime je dobio od učitelja Penjate, koji ga je tako nazvao zbog njegovog velikog poznavanja filosofskih zakona (Darma) i istine (Bodi), kojima je učio Buda. Pre Bodidarme, postojalo je čak dvadeset sedam velikih učitelja (patrija­rha) zen budizma u Indiji. Nasledivši takozvani “pečat svesti”, on postaje dvadeset osmi patrijarh izvornog zen-budizma. Pomenuti pečat svesti predstavljao je celokupno tadašnje znanje vezano za iskustvo, teoriju i praksu zen-budizma. Bodidarma je bio čovek veoma jakog prosvetiteljskog duha i vrlo progresivnih stavova.

Bodidarma je oko 520 godine došao u Šaolin gde je pokušavao da kaluđere nauči svojoj meditaciji u sedećem položaju, ali ona se pokazala preteška za učenje i on nezadovoljan napušta i Šaolin. Posle devet godina, koje je kako se pripoveda proveo blizu manastira Šaolin meditirajući u pećini, on se vratio, ali ovog puta sa novim sistemom učenja, koji se sastojao od određenih fizičkih pokreta, koji su se izvodili sinhronizovano sa disanjem i dubokom koncentracijom, uz vizualizaciju energetskih centara tela. Ovaj sistem vežbi je bio nov i interesantan za kaluđere Šaolina (i oni su samo ljudi), jer je u njima učestvovalo celo telo: pogled je bio usmeren netremice napred; jezik se prislanjao uz nepce; dijafragma se posebnim načinom disanja pritiskala na dole; pluća su pri izdisaju proizvodila specifičan zvuk, itd.

Iz ovih vežbi, meditacije u pokretu nastale su danas poznate istočnjačke borilačke veštine koje sve imaju “kate”, specifičnu vrstu vežbi, koja se izvodi tačno definisanim redosledom, tempom, snagom, brzinom i zbog kompleksnosti i potrebe za harmonijom tela i duha nazivaju i “meditacija u pokretu”.

Ne, istočnjačke veštine nisu uopšte puko mlataranje rukama i nogama da bi se neko naučio pameti. Učite pameti sami sebe.